Gras

Gras.
Groen.
Gretig groeiend.

Ik haat het. Specifieker: ik haat gras afrijden. Haat met een grote H. En zoveel gras hebben we hier nochtans niet. Maar het verrekte paoceae blijft maar groeien. En om de veertien dagen, als het wat regent elke week, mag de clown van dienst weer de grasmaaier uithalen. En jawel, de clown van dienst ben ik. Die nooit ofte nooit in de tuin zit.

Maar erger nog zijn de paadjes. Met de paadjes op zichzelf geen echte problemen, steen groeit nog altijd niet bij mijn weten. Het zijn die rottige plantjes die tussen de voegen groeien. En dus mag bovenvermelde clown regelmatig met een “patattenmeske” ze er allemaal van tussen schrapen en trekken. Dat er daarbij soms ook wat vel van de kneukels verdwijnt (meestal omdat ik er vanaf wil zijn en me begin te haasten), neem ik er dan maar met plezier bij. Hey, dat schrapen van vel en vlees is plezanter dan het jobke zelf.

Ik hou van de natuur, maar NIMBY.